Do napisania tego artykułu skłoniło mnie wiele wypowiedzi karpiarzy na temat wędkarzy, którzy złowioną rybę zabierają do domu, czyli popularnych "mięsiarzy". Powiem szczerze i przyznaję się bez bicia, ja jeszcze niedawno, rok temu, również zabierałem rybę do domu, zachwycając się 2 kilowym karpikiem, nie mówiąc już o nieco większych sztukach.

Dlaczego? Ponieważ nie miał mi kto uświadomić czemu warto wypuszczać ryby, nigdy do głowy by mi nie przyszło, że złapane ryby wypuszczać, bo po co by je łowić? Od lat, wędkarze łowili po to, aby rybę zjeść, zabrać ją do domu, skonsumować, dlatego tak szczerze nie dziwię się dziadkom, którzy siedzą na malutkim krzesełku z wędką sprzed 30 lat, polując na płocie, nęcąc je chlebem i pisakiem, aby zaoszczędzić na zanęcie. Za naukę już za późno o szlachetnym wypuszczaniu ryb, tacy ludzie nauczeni są od wielu wieków zabierania ryb i cokolwiek byśmy im powiedzieli, oni i tak wiedzą lepiej, jeżeli ktoś nie wierzy, najwidoczniej nie miał do czynienia ze starszymi osobami. W tej kwestii nic się nie poradzi, można jedynie na nich narzekać, albo wyzywać od mięsiarzy, niszczących rybostan naszych wód, lecz ja proponuję, po prostu to w pewien sposób zaakceptować, a dla bardzo wrażliwych zlekceważyć. Jednak chciałbym się tu skupić, na ludziach którzy są dużo bardziej niebezpieczni w wyławianiu największych okazów, niż dziadki którzy zdołają wyciągnąć na swoim sprzęcie maksymalnie 2kilowego karpia, na grupie na którą nie ma rady. Czy tak naprawdę nie ma rady? Przyjrzyjmy się pewnemu przykładowi: Jest pewien młodzieniec, nazwijmy go Bolek, łowi ryby od małego, każdą wolną chwilę spędzałby nad wodą, oczywiście ryby zabiera do domu, bo tak było od pra dziada, to dlaczego miałby robić inaczej? Pewnego pięknego ranka natrafia na miejsce i okres brań cyprinusów i udaje mu się wyholować najpierw 5 kg karpia, a następnie swojego największego miśka 10kg. Jest to dla niego niesamowite przeżycie, skacze z radości, nie potrafi uwierzyć, że udało mu się wytargać takiego kloca. Od razu myśli jaka to mamusia będzie zadowolona, jak przyniesie 15kg mięsa do domu, już zaciera ręce na smażonego karpia, mmmm, aż mu ślinka cieknie. Przychodzi do domu, wszyscy zachwyceni, a on co robi? Myśli jak to w przypadku homo sapiens- jeżeli udało mu się złowić takiego olbrzyma, to wcale to nie jest takie trudne i pomalutku zaczyna kompletować sprzęt, sprzęt godnego ?karpiarza??. Przynęty z robaków zamieniły się na kulki, a koszyczek zastąpił zestaw samozacinający. Po paru latach Bolek ma już naprawdę godne sukcesy na swoim koncie, lecz pytam się, co robi ze złowioną rybą? Oczywiście zabiera do domu, bo jakże inaczej. Ciągle rośnie w tym, że każda szuka nieważne jaka duża, jest zjadana i po kilku latach nawet jak na swojej drodze spotyka karpiarzy, który obchodzą się ze złowioną rybą z nieskazitelną delikatnością, nie zmienia się, nikt mu już nie jest w stanie uświadomić jakie korzyści wypływają z wypuszczania złowionych ryb i tak przez całe swoje życie robi, jak robił na początku stając się mięsiarzem. Nie będę wspominał o ludziach którzy twierdzą, że wypuszczają ryby a tak naprawdę wszystko zabierają, bo szkoda naszych nerwów, na takich nic się nie poradzi. Lepiej moim zdaniem skupić się na grupie którą opisałem powyżej. Może lepiej zastosować profilaktykę?

Młodzieniec w wolNe chwile jeździ nad wodę, łapie w swoim mniemaniu wielkie karpie do 3 kg i jest zadowolony z życia. Pewnego ranka, obok niego rozkładają się karpiarze, sprzęt mają z najwyższej półki, on zachwycony całym majdanem próbuje zagadać do nieznajomych, oni chętnie przygarniają go do swego towarzystwa, opowiadają mu o swoim wrażeniach, przeżyciach związanych z odjazdami wielkich okazów, i jak ksiądz na kazaniu przedstawiają mu argumenty które przemawiają za zasadą NO KILL, Bolek zafascynowany całym karpiowym światem przyjmuję tą zasadę dość sceptycznie, ale co tam, wymieniają się telefonami, i gdy karpiarze zapraszają Bolka na wspólną zasiadkę, on jest zachwycony i nie wahając się ani sekundy od razu się zgada. Bolek po zakupionych akcesoriach karpiowych które zaproponowali mu koledzy umawia się w danym miejscu na konkretną godzinę i wspólnie z karpiarzami odbywa pierwsza zasiadkę karpiową, podczas której koledzy i Bolek łowią piękne okazy, oczywiście warunkiem zasiadki była zasada No kill. Wszystkie karpie wracają do wody, a Bolek jest bogatszy w wiedzę karpiowania i obchodzenia się z rybami. Zachwycony efektami, czeka już z niecierpliwością na kolejną zasiadkę, która niebawem się odbywa. Ryby nie są tak chętne do współpracy jak ostatnio, lecz udaje się im wyciągnąć kilka sztuk, co podwójnie motywuje Bolka. I tak to nasz bohater staje się człowiekiem który zaczyna zbać o przyrodę, o ryby, nie zabiera już złowionych sztuk do domu, a przynajmniej tych powyżej 5 kg, co jest bardzo istotne. Uwierzcie mi, jeżeli młody człowiek złowi swoją pierwszą życiową rybę i jest ktoś kto mu pokarze jak się z nią obchodzić, wpoi mu zasady CATCH and REALISE, mówiąca jaką szkodą jest zabijać taką wielką rybę, rybę co musiała żyć przez 30 lat w tej wodzie aby urosnąć do takich rozmiarów, a teraz ktoś bez serca wyciągnie, zabije i zje, to nawet jak potem pojedzie sam na zasiadkę, złowi godnego cyprinusa to z pewnością go nie zabierze, lecz będzie się z nią obchodził, tak jak się obchodzić z rybą powinno. Nie mówię, tu, że wszystkie złowione ryby będzie wypuszczał, bo to już zależy indywidualnie od człowieka, lecz najważniejsze jest to, że wielkie karpie złowione przez Bolka będą wypuszczane, co jest najistotniejsze moim zdaniem. Z czasem  zamieni się w prawdziwego karpiarza w pełni tego słowa znaczeniu, tak jak w pewnej bajce brzydkie kaczątko zamieniło się w łabędzia. Wiem, może powyższe przykłady są zbyt uogólnione, lecz pomyślcie, jakby karpiarze byli bardziej otwarci, aby podzielić się wiedzą i pokierować młodych ludzi ile byśmy zyskali za parę lat? Nie mówię tu o tym, że mają Bolkowi zdradzać, gdzie na co i o której godzinie oraz puścić go samego na karpiową zasiadkę, bo jestem pewny, że wszystko co złowi wyląduje w jego zamrażarce, lecz ukierunkować jest punkt widzenia na nieco inną drogę, a u młodego człowieka jest to bardzo łatwo zrobić, wiem po sobie i zaraz przedstawię mój przykład.
Mój przypadek jest nieco inny, od dawna chciałem wybrać się na karpie, lecz nigdy nie wiedziałem gdzie, zawsze mi cos nie wychodziło i nigdy nie złowiłem mojego wymarzonego karpia. Mimo wielu prób zaczerpnięcia wiedzy,  skontaktowania się różnymi karpiarzami, nigdy nie  udało mi się znaleźć chętnych- nie mówiąc już o wspólnej zasiadce, zawsze byłem otwarty za sugestie, lecz niestety? Pewnego pięknego poranka na niewielkiej wodzie gdzie zazwyczaj spędzałem czas, spotkałem karpiarzy, pogadałem z nimi trochę, dowiedziałem się że są w tej wodzie wielkie karpie, więc postanowiłem spróbować swoich sił. Czy do tej pory zabierałem ryby?  Tak, zabierałem wszystko, nigdy nie było mowy o wypuszczaniu. Od tej pory kiedy planowałem zasiadkę na mojej wodzie, czytałem dużo artykułów o tematyce karpiowania, i nie raz natknąłem się na tematy dotyczące mięsiarzy, zasady NO KILL i z ciekawości czytałem. Dało mi to do myślenia, oczywiście ryby dalej zabierałem, ale nie wiedziałem co zrobię gdy złowię mojego życiowego miśka. Nadeszła upragniona zasiadka, i odziwo miałem imponujące efekty, pierwsze 2 karpie mi się urwały, lecz 3 wyciągnąłem, miał 10kg i co z nim zrobiłem? Szczerze-wypuściłem go bez zastanowienia, wiadomo, dla człowieka który zabiera ileś lat ryby i teraz wypuszcza to nieco dziwne wrażenie, ale uznałem, że tak będzie dla niej i w prawdzie dla mnie najlepiej. Pomyślałem sobie- za rok złapię Cię i będziesz większy, gdy odpływał mój pierwszy, olbrzymi dla mnie cyprinus, czułem się naprawdę dumnie, że zrobiłem jak zrobić się powinno z dużo rybą. Do końca zasiadki złowiłem jeszcze 3 karpie, najmniejszy miał 5kg i ten też wrócił do wody. Od tej pory postanowiłem łowić tylko karpie, choć mój sprzęt na to nie wskazuje, i pewnie niejeden miłośnik cyprinusów spotkawszy mnie nad wodą uważa za mięsiarza, widząc sprzęt totalnie amatorski.

Niestety tak to się już przyjęło, że prawdziwy karpiarz to z prawdziwym arsenałem, dlatego w tytule słowo "karpiarz" dałem w cudzysłowie. Wiem, że zachowanie nad wodą, a nie sprzęt jest dowodem na to czy jest się mięsiarzem, czy karpiarzem lecz to tylko teoria, w dzisiejszych czasach pierwszy kontakt wizualny już w podświadomości tworzy wizję danego człowieka, przepraszam, jeżeli kogoś uraziłem, lecz w większości przypadków tak właśnie jest. Wracając do mojej przygody z karpiami, po przyjeździe do domu, pierwsze co- postanowiłem zrobić matę, bo oczywiście podczas pierwszej zasiadki nie miałem nic by pomogło mi nie skaleczyć karpia. Gdy zrobiłem matę karpiową z pianki pod panele, postanowiłem nabyć odpowiedni podbierak akurat tak szczęśliwie się zdarzyło, że nie musiałem kupować, bo wujek podarował mi podbierak o bardzo drobnej średnicy oczek, dość duży dzięki czemu mogłem go użyć bez wahania jako karpiowy. Podczas kolejnej zasiadki ustanowiłem mój nowy rekord, łowiąc karpia, którego waga przekraczała 11 kg, mówię przekraczała, ponieważ waga którą posiadam ma zakres wartości tylko do 11kg, więc niestety nie byłem w stanie określić masy mojego cyprinusa. Mata i podbieram spełniły swojego zadanie, a karp wrócił do swojego wodnego środowiska. Będąc na 2 zasiadce, nawet przez myśl mi nie przyszło, żeby zabić wielkiego karpia, byłoby mi go szczerze żal, po moim pierwszym wypuszczeniu ryby, teraz nie umiałbym zabić miśka, wiedząc że mogę go złapać za rok większego.
Zawsze szukałem kogoś kto by mi pokazał świat karpiowania, lecz niestety nie było mi dane nikogo znaleźć, lecz napisałem ten artykuł, bo wiem, że jeżeli znalazłby się ktoś i pokazał mi karpiowanie w praktyce, moja "przemiana" nastąpiłaby dużo szybciej. Młody człowiek jest otwarty na sugestie, dlatego uważam, że trzeba uczyć mojego pokolenia pokory i zasady No Kill, dlatego zachęcam wszystkich karpiarzy do bycia bardziej otwartym, oczywiście są ludzie którzy tylko wykorzystają wiedzę, a ryby dalej będą zabierać, lecz wydaję mi się, że będą to wyjątki. Nikt karpiarzem się nie rodzi, lecz staje poprzez naukę, w moim przypadku uczę się sam mając dostęp do internetu, natomiast napisałem ten artykuł, ponieważ nie każdy po przeczytaniu paru artykułów jest zdolny do wypuszczenia swojej pierwszej życiowej ryby i stania się miłośnikiem  cyprinusów.